an-in-india

BACK!!!

2007-07-03T09:50:00.000-07:00

En toen zat ik opeens weer op de boot door de amsterdamse grachten met mijn vriendinnetjes!!...

Dit vanwege de reden van mijn terugkomst: het trouwen, en daarvoor haar vrijgezellenfeestje, van mijn goede vriendinnetje Chrissie...

Heel gek om terug te zijn. Het is echt een beetje wennen, heel anders dan mijn vorige reizen. Zo'n intense periode, met zo veel indrukken en met zoveel overgave beleefd, laat je niet zomaar los...

Maar beetje bij beetje begint de rust in mijn hoofd weer terug te keren, geniet ik van ieder weer te kunnen zien en gewoon "eventjes bellen"..... Nu op naar een huis in Amsterdam!!!!

Tweede afscheid.... Mumbai...

2007-07-03T09:20:00.000-07:00

Ook aan mijn leventje in Mumbai kwam een einde...

Ik had dinsdagavond nog een klein afscheidsborreltje, erg gezellig..

Tess, ik, Laura, de drie dutchies

En woensdag mijn laatste vergadering in the office met Lee, Patricia voor de overdracht aan de nieuwe volunteers! Ik had hen al in Nareshwadi op de healthdag ontmoet en deels ingelicht. Een meisje, Sandra, uit de USA en ook een Indisch meisje Leena!! Wat een asset! Hoe anders gaat de ervaring van Sandra zijn... Een engels sprekende nurse en samenwerken met Leena die niet alleen kan vertalen, maar je ook over de cultuur kan inlichten...

Lee en Patricia

Het eerste afscheid...... Nareshwadi

2007-07-03T08:24:00.000-07:00

Tja, uitgerust thuis gekomen om 3 uur snachts, maar toen de volgende ochtend vroeg op voor mijn allerlaatste tripje Nareshwadi....... Terwijl wij nog in een bergzonnetje zaten, was de monsoon inmiddels ECHT losgebarsten in Mumbai, dus de tocht naar Nareshwadi duurde meteen een dik uur langer vanwege alle grote gaten en chaos op de weg.

Maar ook: ik herkende het landschap en ook de school nu echt niet meer, zo GROEN!!!!!

De georganiseerde Healthdag was een groot succes en ook broodnodig, want de eerste stront lag al lekker unflushed te stinken in de plees...

Het was heerlijk om te zien dat Reena, de persoon over wie ik eerder vertelde, die nu meer tijd gekregen heeft om vanuit Mumbai de sociale zaken op zich te nemen en in wie ik veel vertrouwen heb... de touwtjes goed in handen had.

Bijna nog heerlijker was het om te zien hoe adequaat de nurse rondliep.

En de wc's dus... hier eindelijk de before/after pics!

Waar dit vroeger stond, staat nu dit!

Maar ja, toen kwam toch echt het moment dat ik afscheid moest nemen... Nadat ze wel doorhadden dat "don't go" niet ging werken, werd het "Anna didi, come back!"... als ik dan riep "I try", was het meteen "no try, promise! Promise!"... Ik werd aan alle kanten vast en tegengehouden. Hartverscheurend...., maar gelukkig ook heel onwerkelijk, ik kon het gewoon niet beseffen dat het de laatste keer zou zijn.

Paradijslijk India...

2007-07-03T07:15:00.000-07:00

Ik dacht in mijn "pied a tierre" al in een soort van Frans paradijs in India terrecht te zijn gekomen... elke dag (dat het niet regende..) zo'n zonsondergang vanaf het terras....

Maar het kon nog meer ZEN! Mijn ticket inmiddels al 3 keer verzet naar later (een vierde zou nog volgen..), hadden we tijd voor nog één lang weekendje weg...

Ik werd door Baud (eh ja... I confess... die "pied a terre" was dus gewoon keihard samenwonen met mijn franse liefde..) meegenomen naar Rishikesh, een plaatstje 6-7 (of 9...) uur ten noorden van Delhi, tegen de Himalaya aan om daar ongegeneerd uiterst luxe te CHILLEN in het Ananda resort. De bergen, het groen, de RUST, vogeltjes horen zingen, het uitzicht... een zwembad, lekker eten, een spa, fitness en duizenden massages om uit te kiezen... Need I say more?

De hele sfeer was zo ontzettend rustgevend, dat we allebei echt moesten slikken toen we een bezoek aan Rishikesh gingen brengen, 20 km de berg naarbeneden. Back to India! Getoeter, getrek, al die drukte... En dan was Rishikesh eigenlijk nog opvallend schoon. Het een soort nette versie van Varanasi, eerder bezocht met Annemieke, ook een heilige stad aan de Ganges, maar zou het de invloed van de bergen zijn? Een stuk rustiger en vooral schoner. Het gaf me dan ook niet dezelfde vibes als Varanasi, maar leverde uiteraard wel weer mooie plaatjes op...

De terugreis per auto naar het vliegveld in Delhi verliep iets minder soepel, daar stond normaal 6-7 uur voor, maar wij deden dus 9!! uur over 250 km....45 min voor vertrek van onze vlucht kwamen we op het uiterste nippertje het vliegveld binnenrijden...

Maar dat kon de happy vibes niet drukken, uiterst vrolijk en uitgerust kwam ik terug in Mumbai.......

JEEEHAAAA!! en heftige shit

2007-06-18T06:13:00.000-07:00

Zondag maakte ik weer een tripje Nareshwadi, school is nu officieel begonnen, heerlijk om weer meer kinderen te zien! Mijn schatje Varsha was er nog steeds niet helaas, maar het was zo fijn om de oude vertrouwde gezichtjes weer te zien. Ben blij dat ik toch nog een keertje terug mag volgende week voor de healthdag.....

Ook supernieuws, want er was ook een ENGELS SPREKENDE nurse mee om te kijken of ze er wilde werken (ja!!), ze heeft 30 jaar ervaring, was kordaat, assertief, en geinteresseerd in alle kinders en alles wat er omheen gebeurde. Had al meteen goede plannen voor de nutritie "I'll teach them".... Het klinkt misschien wat dramatisch, maar kan echt niet in woorden omschrijven wat een goed gevoel dit geeft en hoe blij wij hier allen mee zijn.
Net voordat we weg gingen druppelden er al 3 kinderen naar de medical room. Bij eentje lag de teen er half af, maar zij wist t allemaal snel te verbinden. Het was weer een ware kriem om transport naar het ziekenhuis te regelen etc, maar het was geweldig te zien hoe zij de kinderen aanpakte. Ik ga met een zoveel geruster en tevredener hart naar huis straks!

Op ons tripje naar huis sloeg mijn jubelstemming helaas eventjes volledig om toen ik iets nogal heftigs meemaakte.
We waren eventjes gestopt bij wegrestaurantje en hoorde toen enorme knal, dacht dat het een bus was die wat verloor oid, maar toen bleek het toch een ongeluk te zijn.
Ik hield mijn hart al vast toen ik erheen rende...... dokter-gevoelens meteen weer boven...
Het was een motorongeluk. De jongen hing al slap en onhandig in iemands armen die zijn volledig bloedend gezicht bijelkaar hield, als ie wervel fracturen had, waren die nu in ieder geval volledig doorgescheurd. En uiteraard droeg hij geen helm....
In plaats van zich meer om het slachtoffer te bekommeren, liet hij hem half vallen (zo slap als een lijk...) toen hij boos ging worden op de omstanders of de dader. Toen ik dichter bij kwam, raapte hij hem wel weer op en sleurde hem over de grond een dichtbijzijnde auto in waar hij in LETTERLIJKE zin ingePROPT werd op de achterbank. Gewoon alsof het een onhandig pakketje dekens was ofzo, de benen lagen in zo'n onmogelijk benarde positie dat elk botje wel gebroken moest zijn... Onze nurse was ook bij deze scene en deed eigenlijk niets, wat mij ook terughoudend maakte. Je voelt toch een cultuur barriere.. Wat KAN je ook doen? Niet communiceren en stabiele zij, etc etc, heeft geen zin, want in India uiteraard niks geen "wachten op een ambulance of ambu-heli"... Ik vroeg of hij nog een pols had, waarop er ja werd gezegd, maar ik betwijfel het ten zeerste.
Toen gingen ze zich eerst nog even uitgebreid over de motor bekommeren en ruzie staan maken. Het enige wat ik kon doen was "jaldi jaldi" roepen: schiet op, die jongen moet asap naar een ziekenhuis!!! Toen stapten er nog zo'n 8 anderen die auto in (ik overdrijf niet), 5 voorin, 3 boven op die jongen in de achterbank en reden ze weg..

Ik voelde me zo machteloos en begon natuurlijk meteen te malen "had ik niet, moest ik niet?" ... Ik was echt behoorlijk aangeslagen, je voelt je toch deels verantwoordelijk als een dokter en zo'n heftige mens onterende scene had ik nog niet eerder gezien, alsof het een aangereden hert was ofzo..

Rationeel gezien weet ik wel dat ik niets had kunnen betekenen, die jongen zat ongetwijfeld vol interne bloedingen, zonder helm waarschinlijk niets van zijn schedel meer intakt.. maar toch!

Accepteren mijne heren...

Moet nu haasten naar ons "farewell-diner" bij de Somaiya's.... Bleeehhh, ik wil helemaal nog niet aan afscheid denken!!
Ook geen foto's dus deze keer, dat lukt ook niet zo handig in een cybercafe.. misschien later nog. liefs

Nieuwe Vibes!

2007-06-13T06:43:00.000-07:00

Eindelijk zit er weer schot in de zaak!
Toen ik voorstelde mijn ticket (weer) te verzetten om die eerder genoemde healthdag nog op poten te zetten, was daar wel oor naar. Gelukkig kon ik ze nu met goede reden dwingen NU te bellen, NU te regelen dat het ook ECHT zou gebeuren, want ik moest ticket regelen en moest er dan tenslotte een huwelijk voor missen. Dat werkte! Jippie! Dus naar alle waarschijnlijkheid maandag 25 juni nog een healthdag op de valreep waarin tegelijkertijd met de leraren de sociale kant van de zaak wil discussieren. Ik heb nu de school zover gekregen iemand meer tijd te geven om zich hiervoor in te zetten als ik weg ben. Dus hopelijk kan ik dat nog net een eerst (nodig) zetje in de rug geven.
Ik moet natuurlijk maar weer afwachten of het daadwerkelijk gaat gebeuren, maar ik heb duidelijk gemaakt er aardig wat voor op te geven, dus al is en blijft het India, ik heb goede hoop!

En dan ziet het er nu ook echt uit dat er EINDELIJK een nurse gaat komen (hier zijn we al vanaf moment 1 dat ik er ben mee bezig), zondag staat er weer een Nareshwadi trip op t plan en dan mag ik haar rondshowen. Wie weet, kan ik deze 2 weken nog heel wat bewerkstelligen! Feels good!!!! Zo veel beter met deze hernieuwde positieve vibes weg te gaan dan de onvoeldoeningevende dip waarin ik mij een paar weken geleden nog bevond.
Eigenlijk zou ik vanavond al op het vliegtuig stappen.....

Ondertussen ook veel genieten van een ander deel van Mumbai-living... Gister farewell champoepel diner met Stacie en Lee op t dakterras van mijn nieuwe stek, omdat Stace wel vanavond naar Amerika vliegt voor 6 weken vakantie... Gek idee dat ik haar niet meer elke dag gemiddeld zo'n 3-5 keer zal spreken... (werkten erg close samen!)... de eerste stappen naar t einde en het afscheid dus. Heel heel heel onwerkelijk, wil er niet aan denken!

Rode lichtjes zijn nog van de "french red party"

Zo gaat dat hier in India... EN jubelen!!!

2007-06-08T05:55:00.000-07:00

Ik had een mega gejinxte trip naar Nareshwadi.... Long story, maar de heenreis duurde 6 uur ipv de normale 3... (EN halverwege de reis hoorde we ook dat de mensen met wie we vergadering hadden er niet zouden zijn..... fijn!)

Maar wel weer een indische ervaring rijker, want filerijden.. dat doe je zo:
Bij te lang stil staan: manoevreer je auto in alle mogelijke bochten met behulp van veel getoeter achteruit om vervolgens de eerstvolgende opening naar de andere kant van de weg te vinden.
Rijd dan op full speed tegen t verkeer in de file voorbij (ja, in Nederland heet dat spookrijden, maar we zijn in India...), pas op voor de vrachtwagens; TOETER!!

Helaas verging ook dat ons niet soepel deze rit... De wegenpolitie is er natuurlijk alleen wanneer je hem net NIET nodig hebt.... Voila... dus een hele reeks auto's moest MIDDEN op de highway, vrachtwagens ontwijkend, weer U-turnen, om vervolgens het hele ingehaalde stuk weer terug te rijden, je weer door die opening te manoevreren... en de file nog eens dunnetjes over te doen, HOEZEE!

Toch kwam ik na een totaal van 10 uur auto vandaag (and still to go..) uiterst content terug van mijn reisje.....
Er werd druk verbouwd nog net voordat de school echt start.... en jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!! Ik heb nog nooit in mijn leven zo gejubeld om WC's!!!!
Ik heb foto's gemaakt, maar wil nog even wachten tot mijn trip volgende week als het echt klaar moet zijn, dan paste ik een goede before and after!!
Nu de maintenance nog, maar wat voelt dit goed om dit toch voor mekaar gekregen te hebben!!!!

Het zorgt ook meteen weer voor allerlei nieuwe vibes..... NU zou een health dag geweldig nuttig zijn direct bij de schoolstart..
En een nieuw project doemt alweer op, de klaslokalen en slaapkamers hebben nog steeds geen ramen. Tijdens Monsoon zal alles dus regelmatig zeiknat regenen en overstromen, en dan de muggen.....
Zou ik hier niet mijn inmiddels zeer warm gemaakte expat-multinational-contacten voor kunnen gebruiken?!

Hmmmmmmmmm..... Ik weet opeens niet meer waarom ik stiekem zo graag weer naar huis wilde, met het start van de school in t verschiet, zie ik opeens weer zoveel doelen!

(..............................)

Pankudi meets Nareshwadi

2007-06-03T06:19:00.001-07:00

Zogezegd een lang weekend Nareshwadi met eigenlijk voornamelijk Mumbai kinderen. Er zijn nog maar zo’n 6 Nareshwadi kinderen over… Het was voor hen wat overweldigend zo’n groep brutale luidruchtige stadskinderen. Maar uiteindelijk stonden ze snikkend de bus uit te zwaaien. Schattig en mooi om te zien hoe snel die kids bonden. En ook wel heel zielig... de Nareshwadi kinderen zien ook nooit anderen. Na een lange speur-spel-tocht in de Wadi (farm), briljant getimed op het heetst van de dag (het gutste werkelijk in liters uit mijn poriën), was het absolute hoogtepunt de “watersliding”. De beelden spreken voor zich!

De Pankudi volunteers waren voortdurend in de weer om de dolenthousiaste overprikkelde kinderen in t gareel te houden, maar gelukkig waren ze met velen, waarvan een groot aantal Indische volunteers, leuk om te zien dat het echt niet alleen de avontuurlijke buitenlanders zijn die zich zo inzetten. En ook nogal handig voor de communicatie…Ik dacht vaak: zo kan het dus ook!

In ieder geval hadden wij dus ruim de tijd voor onze eigen dingetjes en dat heb ik UITEINDELIJK nuttig kunnen gebruiken (ik zal jullie de ellelange boze conversaties en wachten en wachten en wachten totdat je er met je neus bovenop staat besparen..). Ik had bedacht als deel van een afscheidskadootje de assembly hal om te toveren in een schoolplein, zodat de kinderen daar kunnen spelen als het buiten regent. Want ja... De Monsoon heeft ook Nareshwadi bereikt…

Wat zweet, zweet en zweten verder is de vloer nu 4 hinkelpaden en twisterspellen rijker. Het hoofd van de school was erg blij met deze actie. Helaas moest het vanwege bovengenoemde vertraging wat in haast, en hadden ze nog steeds niet alle tafels en stof verwijderd, maar ze kunnen nu wel spelen!

Dan ga ik mij nu snel weer naar het zuiden van de stad begeven... het zal wel een barre tocht worden, want het regent weer dat het zegent. Dit begon al in het laatste stukje busrit... De kinderen raakten helemaal door het dolle heen, ze zijn zo blij met de regen! Ze gilden het enthousiast uit en wilden allemaal naast de ramen zitten die ze zo wijd mogelijk opengooiden. Reden we daar op de highway, en niet dat onze bus ruitewissers had ofzo...
Ik was minder door t dolle heen, kleddernat op zoek naar een rickshaw, allemaal vol natuurlijk... en toen ik hier naar binnen wilde rijden, lag er een dikke boom op de weg.. ben benieuwd hoe soepel de toch down town gaat verlopen dus!

MONSOON!!!

2007-06-03T06:07:00.000-07:00

Ja hoor, na alle verhalen en alle snikhete dagen komt het nu met bakken naar beneden storten.

Ik vertoef momenteel op de bovenste (20) verdieping in mijn nieuw gevonden “pied-à-terre” in Mumbai South en kan dus de lichtflitsen over alle stadsgebouwen en ook de zee zien oplichten. Best gaaf moet ik bekennen.

Snakte ik een week geleden oprecht met alle mensen mee naar deze hoop op verkoeling (tot nu toe alleen nog drukkender benauwd), nu baal ik een beetje... Deze pied-à-terre heeft namelijk een zeer verfrissend zwembadje beneden en vanwege de stevige zeebries was het daar prima uit te houden! Ik zag mezelf al lekker de laatste dagen tussen de bedrijven door nog beetje bijbruinen, helaas pindakaas. Er rest nog een kleine hoop dat het wellicht ook wel een paar dagen mee zal vallen, maar als ik het zo op het dakterras hoor kletteren….

Helaas is hier geen internet aanwezig en vertrek ik morgenochtend vroeg naar Nareshwadi, dus dit berichtje zal zijn weg ook weer later op de blog vinden.

We gaan morgen met de eerder beschreven slumkinderen voor een lang weekend naar Nareshwadi (een combinatie van de 2 NGO’s). Een geïntegreerd weekend dus, ik ben benieuwd hoe dat zal verlopen. Alhoewel, de meeste overblijvers komen zelf ook uit de slum. In ieder geval zal het voor de slumkinderen wel een enorme ervaring worden op t platteland!

Het uitzicht.... Nu nog in the sunshine...

Nareshwadi in Mumbai

2007-06-03T05:48:00.000-07:00

Eind mei vertrokken de overgebleven kids voor 2 daagjes en een nachtje naar Mumbai. Een groots avontuur wat met zeer veel plezier beleefd werd (afgezien de lange hete busreis met bijbehorende kots-taferelen, en waarom zou je dat opruimen? Lekker toch om nog 2 dagen met gele plakkaten her en der verder te reizen?!).

Treinritje Mumbai..... Levensgevaarlijk!

2007-05-21T10:25:00.001-07:00

Misschien een béétje overmoedig geworden van mijn alsmaar groeiende behendigheid in treinen, dacht ik net als al die Mumbai-ers ook wel de al rijdende trein in te kunnen springen..
Ik was alleen éventjes vergeten dat ik nogal een onhandig zware tas om mijn schouders had hangen....
Bovendien heb je in zo'n spare of the moment spring-beslissing natuurlijk geen tijd om eventjes terug te denken aan de natuurkunde lessen.. De trein kwam op me af, dus ik zag niet hoe hard ie eigenlijk al ging... Ha, ik was dan ook de enige die deze stunt nog waagde en kwam dus met een enorme knal tegen het bord de trein binnen... WEL in de ladies compartment natuurlijk!
Uiteraard niet zo'n volle, maar genoeg ontstelde ogen die me aankeken terwijl ik mijn pijnlijke grimas probeerde te verbloemen.... Ze zullen wel gedacht hebben: wat een mafkezen zijn t toch, die touristen!

Haha, ja, volgende keer wacht ik gewoon braaf en geduldig op de volgende..
Klein detail: er schijnen DAGELIJKS 10 doden te vallen in/op/rond/onder de Mumbai treinen... Elke trein heeft lijkenzakken aan boord, want ze leggen het verkeer hiervoor echt niet stil (tip voor de NS?!).

Maar ook vlagen van Geluk...

2007-05-20T09:30:00.001-07:00

Ja! Na mijn eerdere ontlading van frustraties (overigens maakt Rohit het nu goed, het viel uiteindelijk gelukkig mee), ook zeker weer net zoveel (meer!) momenten van geluk! Daar doe ik het voor!

We begonnen met een dansklasje, waar de kinderen (en wij..) ondanks het gebrek aan muziek (geen electriciteit...) erg van genoten.

Toen na de lunch relaxen bij de "Banjion tree" (een schaduwrijke klimboom die zijn wortels via lianen vanaf boven ontspruit, zie eerste foto) in the farmlands. Hier krijgen de kinderen nog iets van vitamientjes binnen door de mierzoete chiku's (lokale vrucht) op te rapen.

Daarna de nieuwe ontdekking in de pre-monsoon-wind: vliegeren!

Gevolgd door nog een potje cricket in het avond zonnetje...

En het ochtendprogramma: speerwerpen!

Behalve deze plaatjes van weer een kort tripje Nareshwadi-kamp, ben ik ook net terug van een meer dan HEERLIJK tweede helft van het weekend. De frustraties van zaterdagochtend kon ik weer eventjes helemaal achter me laten toen ik werd uitgenodigd door uiterst lieve Pieter en Valerie. Ik had voorgesteld een avondje te babysitten op hun 2 maanden oude Anna, maar met zijn allen uit leek hun nog beter (de maid kon ook wel oppassen)... Ik zit nu met zo'n ontzettend brede tevreden glimlach te tikken. Hoeveel van mijn favorieten passen er in een avond en dagje?
Het begon met SUSHI! en witte wijn, gegrilde zalm... Dat is in Nederland al genieten, maar jullie weten niet half hoe GENIETEN dat is als je al maanden leeft op rijst en dhal!! Toen nog een gezellig drankje en lekker slapen in hun grote zachte logeerbed........ ahhhh. De ochtend begon net zo goed met een ontbijtje (échte sinaasappels!) in de TUIN die gewoon aangenaam is omdat er een flinke zeebries waait. Daarna kreeg ik hun zoete warme lieve kleine hompie op mijn schoot die met schattige tevreden zuchtjes in slaap viel op mijn borst... (ultiem microgeluk!)
En alsof dat nog niet genoeg was, had ik toen nog een te relaxed en gezellig dagje met ze aan het Breach Candy zwembad, waar ik behalve de zonnestralen nog meer gelukshormoontjes kon opdoen met een paar baantjes ZWEMMEN! Jeeehh!

Echt, ik kan hier weer tijden op teren!

Vlagen van Frustratie

2007-05-19T06:10:00.000-07:00

Misschien komt het wel omdat het einde in zicht is en ik nog zoveel te verbeteren zie, maar op de een of andere manier begin ik de machteloosheid steeds meer te voelen.

Ten eerste mijn struggles voor een verbetering op sociaal gebied, maar nu ook weer medisch:

Net toen ik met mijn tassen naar de auto liep om weer naar Mumbai te gaan, werd ik nog even door Nynke geroepen om bij Rohit, jongetje van 11 te kijken. Ik had hem net nog op het sportveld zien rondrennen, wel gezien dat hij zich toen opeens niet lekker voelde, maar ja... wat wil je al sportend in die snikhete zon zonder nog een ontbijtje achter de kiezen te hebben (frustratiepunt nummero uno..). Daarna had ik hem toch weer vrolijk zien rennen, dus maakte me niet al te veel zorgen.
Maar nu leek hij echt te creperen van de pijn.. Toen hij de pijn heel duidelijk met een vinger rechtsonder aangaf en hij bij palpatie ook echt duidelijk bij die specifieke plek vertrok van de pijn, maakte ook ik me zorgen: blinde darm???? Communiceren was weer een kriem, maar zijn maatje kon wel een paar woordjes engels (wel weer heel aandoenlijk en goed dat ze elkaar dan wel echt meteen bezorgd bijstaan die kinderen) dus met mijn gebrekkige hindi en marathi werd duidelijk dat hij gister ook al niet lekker was en bijna niets gegeten had. Het werd ook steeds erger.
Dus toch naar de dokter, eigenlijk moesten wij met tijdsdruk naar Mumbai, maar er was geen ander vervoer. Hoe gaat dat dan normaal? Ik had nog zo gezegd dat er altijd vervoermogelijkheid moest zijn met zo'n sportkamp.. (en so wie so!). Dan wordt je weer lekker met je neus op de feiten gedrukt. En waarheen? Normaal regelt een van de houseparents dit soort zaken, maar die is er nu niet tijdens de vakantie en heeft natuurlijk niets overgedragen (bovendien was er eigenlijk geen adequate volwassen aanwezig). Ik wist wel uit de verhalen dat hij meer naar de lokale Primary Health Centre ging. De dokter van het Somaiya hospital wordt eigenlijk door niemand vertrouwd en laat het ook vaak afweten... Ik heb het al vaker tegen de SAHAS directie gezegd: leuk zo'n prive ziekenhuisje, maar als het niet op orde is, verstoort t juist de lokale relaties en kansen op goede (door overheid betaalde) zorg en zaait het alleen maar verwarring. Ja, daar was ze het wel mee eens, maar ja... kunnen hem ook weer niet ontslaan , dus "what to do?"
GEEN STRUCTUUR.

Ondertussen lag Rohit inmiddels bijna hyperventilerend op het veld, dus huppakee wij ook maar naar de PHC. Daar werd ik pas echt zwaar gefrustreerd omdat ik niet begreep wat ze allemaal zeiden en de jongen die ik mee had genomen als vertaler maar niet vertaalde (super aardige jongen, maar beetje een watje en tja cultuur gebonden niet zo efficient). Hij was volgens hen meer duizelig dan dat hij pijn had (dat kan ik niet van zijn gezicht aflezen) en hij was helemaal niet al een dag ziek, hij had niets gegeten omdat hij film zat te kijken, dus gebrek aan glucose vonden ze. En die pijn dan? Want die had hij zeker en bij onderzoek weer alleen in die regio. Tja... hij moest wel verder onderzocht worden, maar dat kon daar niet. Dus werden we verwezen naar een van de 2 main centres een heel stuk verder op met echo. . We moesten toen nog ellendig lang wachten op inkt voor de stempel op het verwijspapiertje (en die tergende langzaamheid en inefficientie waar dan mee gezocht wordt!!). Ze forceerde tegen mijn idee in ook nog water (leek mij niet echt handig met iets opereerbaars in de gedachten) en een pil, maar Rohit kokhalse telkens alles uit.
Omdat Rohit toch wel weer ietsje beter leek, en wij echt naar Mumbai moesten, gingen via de school, hij kon nu wel met de milkvan vervoerd. Maar daar ontstond bij binnenkomst een enorme hindi/marathi-discussie met de guards, die ik dus niet kon volgen en maar sporadisch vertaald werd: waarom niet naar het Somaiya hospital??? En volgens hen had de dichtsbijzijnde main centre helemaal geen echo. Maar die dokter zei van wel? Wie nu te geloven?? AAARGH!!

Toen was ook de milkvan er niet, nee die was juist bij de Somaiya hospital. Rohit ging ook weer iets achteruit, dus jongen weer in de auto, Somaiya was toch ook dichterbij, dus dan daar een second opinion en evt toch met milkvan naar het grotere ziekenhuis in Dahanu met wel zekerweten een Echo. (ook niet in Somaiya).
Daar werd in ieder geval wel beter engels gesproken en kregen mijn zorgen wel gehoor: blinde darm onsteking stond bovenaan, anders misschien koliekpijn. Dus hij zou daar gehouden worden voor verder onderzoek en evt verdere verwijzing.
Maar die chauvinistische pik kon t niet laten mij natuurlijk nog even flink uit te testen: met zijn slinkse lach "welke medicatie moet ik dan geven? nee, ik wil de precieze naam horen? etc" Alsof ik verdomme co-assistent was. Tering de bering, rot op man!

Enniewee, zoals af te lezen: had het even zwaar gehad!

Mumbai-contrast.. again and again...

2007-05-14T06:01:00.000-07:00

En daar had ik weer zo'n mooi Mumbai-contrast- moment.
Gister viel ik met mijn neus in de boter en mocht ik mee zeilen! Als je dan zo die skyline ziet, zou t toch zo een moderne stad kunnen zijn...
Tja, daar zat ik dan met een wijntje op de boot... Toen ik vertelde over t treinfilmpje riepen ze zwaar verbijsterd: ben je met de lokale trein gegaan?????!!!!
tja... je kan blijkbaar wonen in Mumbai en wónen in Mumbai......

Een paar dagen terug ook, we hadden een Atma Mumbai feestje in de elitaire Wellingdon club. Toen we na een avond dure drankjes en bollywood dansen een klein stukje naar de main road moesten lopen voor de taxi, kwamen we langs al die rijen families (álle leeftijden) die in diepe slaap snurkend en wel op de stoep en straat lagen. Niks geen slum, zelfs direct langs de highway... Die enorme tegenstelling realiseren doet wat met je, daar kan je gewoon niet omheen.

treinritje Mumbai..

2007-05-14T05:41:00.000-07:00

Na drie weken de tourist uithangen, durfde ik het eindelijk ook hier! Dus tijdens mijn treinritje "down town" heb ik toch de stoute slippers aangetrokken en de boel op camera vastgelegd. Het kan nog veel erger, denk alleen niet dat ik dan in staat ben om het vast te leggen... Maar dit geeft jullie zeker wel een klein tipje van de sluier hoe het eraan toegaat in de "ladies only"!
Om t jullie te kunnen showen, heb ik tegen al mijn principes in ook mijn debuut op Youtube gemaakt (helaas komt dat de filmkwaliteit niet ten goede). Als je deze link copy-past in een nieuw venster zou t moeten lukken! Vergeet niet het geluid aan te doen, en let op het feit dat de trein op een gegeven moment alweer begint te rijden.....

http://www.youtube.com/v/m5D3TCQfKfc

kleurrijk india

2007-05-14T05:01:00.000-07:00

Ons eerste dagje Nareshwadi viel als vanouds weer in de soep... Mooie plannen, maar toen werden de kinderen opeens 's ochtends al verwacht op de Puja (heilige inwijding) van het nieuwe huis van headmaster Pawar. Ook wij werden verwacht voor de lunch. Een hele happening vol heilige en kleurrijke rituelen.

Daarna nog een beetje de omgeving verkent. Ook daar telkens al die kleurtjes tussen het droge landschap...

Een ballonnenfabriek

Limo... zou t niet durven drinken!

Nareshwadi in bloei

2007-05-14T02:37:00.000-07:00

Na 3 weken weggeweest eindelijk weer een tripje Nareshwadi. T zag er gelijk heel anders uit, stond in oranje bloei! En dat terwijl het de allerwarmste en droogste periode is zo pre-monsoon. Wie weet, krijg ik het ook nog wel groen te zien... ze zeggen dat de regen al over 10 dagen gaat neerstorten.

Wat ook anders was, was het aantal kinderen... nog maar 30 vrolijke snoetjes die me groette! Het is zomervakantie en de meeste kinderen zijn toch terug naar de spaarzame familieleden. Stiekem werd ik daar een heel klein beetje verdrietig van.. Geen kleine Varsha meer.. (meisje van die eerdere foto's), ik miste een boel van de vertrouwde gezichtjes!
Maar voor het zomerkamp op zich wel prima, een overzichtelijk aantal en er worden ook vollop leuke dingen geregeld. Ik mocht ook zelfs een klein tekenklasje met psychologische ondertoon gegeven. Het blijft wel echt zo ontzettend frustrerend dat je dan een vertaler nodig hebt, en je het dus niet helemaal met je eigen gevoel kan doen en dus ook niet de diepte in kan die je zou willen.

Maar de kinderen genoten en het was heerlijk weer even kind te zijn, erg enthousiast staan touwtje springen!

De vuile rat!

2007-05-14T02:29:00.000-07:00

Na mijn eerdere verhaal, nu t bewijs! Behalve mijn bedje, moet ik nu ook de WC met hem delen.. Blijkbaar een lekker plekje daar tussen t muggegaas en t raam, zit er hele dagen, of zou die aan t nesten zijn.......????!

Ode aan Durk en zijn vrienden!

2007-05-07T09:49:00.000-07:00

Ik had er al eerder een keer wat over losgelaten, maar een van mijn Amsterdamse geneeskunde vrienden heeft zijn belofte waar gemaakt:
een heus gouden WC bril toernooi voor de Nareshwadi kinderen!

550 euro in t zakje!!!

SUPER!!! Echt een fantastisch idee!

Bahut acha! Bahut Danyavad! Heel veel dank aan jullie allemaal! (En ook aan de andere storters onder jullie natuurlijk, maar heb nog niet te horen gekregen hoeveel er al is binnengekomen..)

Back in town... schrijnende feiten in de slums

2007-05-07T09:06:00.000-07:00

Net terug en gelijk weer met mijn neus op de feiten...
Ik ging vanochtend eventjes mee met een project van andere Nederlandse vrijwilligers hier. Ze geven les in de slums vlakbij ons huis. Het was nu zomerstop, dus ze kregen een drama-klasje.

Deze slum-kids waren een stuk brutaler dan mijn Nareshwadi schatjes (ook daar merk je overigens het verschil tussen de verlegen tribal kinderen en de mondigere wezen uit Mumbai).
Het blijft fascinerend om de verschillen, maar tegelijkertijd ook de gelijkenissen te zien in de interactie tussen de kinderen. Bijvoorbeeld het verschil in de omgang tussen jongen/meisje, het enorme automatisme waarmee ze een klap uitdelen als ze "boos" moesten spelen... en ook het "baas versus servant/slaaf" wat in opvallend veel toneelstukjes voorkwam.
Maar het blijven natuurlijk kinderen met het gegiegel van de meiden, de stoute streken van de jongens enz..

Opvallend was hoe mooi met name de wat oudere meisjes zich toch weten op te tutten met mooie kleren, oorbelletjes en armbandjes temidden van die enorme rotzooi waarin ze leven.
En de helft van die jonge meisjes (tussen de 8 en 13 jaar) zijn al uitgehuwelijkt en hebben hun leven al voor hun uitgestippeld.

Zoveel schrijnende feiten waar je dan in zo'n ochtend met je neus op gedrukt wordt. Een jongetje die telkens maar weer de "dokter" speelde in alle sketches, hij deed het zo professioneel dat mijn eerste (Nederlandse) instinct was... die jongen wil later vast arts worden.. Maar meteen daarna denk je, alsof hij daar ooit de kans voor zou krijgen? De scholen stellen echt helemaal nietsnoppesnada voor.. Nee, dit jongetje uitte gewoon zijn ervaringen, zijn moeder was heel erg ziek en hij had al vele ziekenhuis en dokters bezoeken achter de rug.

Een van de kinderen vertelde zeer vrolijk dat hun huis vandaag afgebroken zou worden door de overheid (de sloppen zijn illegaal en worden eens in de zoveel tijd afgebroken, om gewoon daarna weer opgebouwd te worden). Ze worden dus wel gewaarschuwd... Wat ze daar dan van vond? Ach, het was wel lekker fris om in de open air te slapen, en 3 dagen later staat haar huisje er weer. Ze vertelde het met zo'n vrolijk lachend gezicht en alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Na het klasje liepen we nog eventjes een klein rondje. Ook de oudere mensen poseerde maar wat graag en trots voor hun stekkie.

Ik vond dit zo'n tekenend plaatje, zie het contrast met de zwembadreclame op t doek die de slop maakt...

Shiva en Buddha in Kathmandu

2007-05-06T10:29:00.000-07:00

Na een ietwat brakke en vooral duffe busreis (jaaa, deze keer wel echt de bus!), bereikten we onze "final destination" Kathmandu. Hier genoten we eventjes van de "westerse" tentjes in het zeer touristische Thamel, afgewisseld met veel (religieuze) tripjes in de omgeving. Heel anders dan India, het oogde "(oost) aziatischer", iets schoner, iets minder druk, maar nog steeds erg levendig...

We bezochten de grote Stupa in het tibetaanse Bodnath.

En het middeleeuws aandoende Bhaktapur met zijn Durbar square, zoals ook in Kathmandu en Patan, vol hoge Tempels en Paleizen.

Bijzondere beelden en achtergronden, in Kathmandu vereren ze zelfs een uitverkoren levende godin!

Het Buddisme en Hinduisme leeft hier zeer nauw en vredelievend samen. Soms bidden ze zelfs in dezelfde tempel, daar kan het westen nog wat van leren!!

Je kan het slecht zien op deze verkleining, maar boven de een staat Buddha, boven de ander Shiva.

En toen was het feest helaas voorbij.... Gisteravond om 1 uur stond ik na een aantal dikke vertragingen weer op het vliegveld in Mumbai, werd ik gegroet door de warme vochtige deken, reed mijn rickshaw driver na 100 keer verifieren "Malum?" (weet je waar het is?), ja ja, toch weer finaal verkeerd, en had ik ook nog een tas vol kletsnatte kleren "yes madam, it was raining in Kathmandu", JA! Dat hadden wij ook gezien.. dat zeil werd toch echt pas na een volle 10-15 minuten stortregen op onze wachtende bagage gegooid....

Ach! Nevermind, deze fantastische drie weken neemt niemand meer van ons af!!!!

Pokhara

2007-05-06T10:17:00.000-07:00

Terug in Pokhara hebben we een tochtje langs het meer gemaakt, wat een vrijheid op onze gehuurde fietsjes!
Aan t eind van de dag verwenden Miek en ik ons met een heerlijke en zeer welverdiende massage (moest wel proberen het niet uit te gillen toen ze mijn zwaar verzuurde benen onder handen nam..). We hadden we nog even een erg gezellig avondje ter ere van Alex zijn verjaardag, die wijntjes hakten er dan wel in!!

Hemels genieten van de Himalaya

2007-05-06T09:03:00.000-07:00

Ik denk wel de mooiste dagen van onze vakantie; 4 dagen trekken tussen de groene rijstvelden en akkerlandjes, van dorpje naar dorpje met van die wit besneeuwde toppen op de achtergrond. Niet te beschrijven. Wat een rust, wat een uitzicht. Heerlijk na al die drukte van die voorafgaande dagen.

Samen met onze nieuwe britse vrienden Anna en Alex vertrokken we 's ochtends vroeg om elke dag gemiddeld zo'n 4 tot 6 uur te lopen genietend van de prachtige uitzichten om ons heen. We lunchten dan in een van de vele dorpjes onderweg, zeer vriendelijke mensen overal en natuurlijk ook weer lieve kindjes (die helaas op sommige stukken wel een beetje tourist verpest waren en je dan groette met "sweetssweetspenrupiees?").

Smiddags kon je je dan lekker opwarmen in je lodge (een stuk kouder zo hoog!) en vaak vielen onze oogjes rond zo'n uurtje of 8 al weer toe...

De volgende ochtend werd je dan weer heel vroeg wakker en kon je meteen genieten van een adembenemend uitzicht, vaak een verassing omdat het smiddags nog wel eens wilde regenen en de ochtend dus een veel helderder uitzicht gaf.

De derde ochtend vertrokken we zelfs voor zonsopgang om "Poon Hill" te beklimmen op 3210 meter en zo de zon te zien opkomen vanachter "Annapurna South" zo'n 7200 m hoog.

Ongelooflijk die enorme bergen voor je met hun zo zacht ogende sneeuwtoppen.

Genoten hebben we, op en TOP!

Nog erger dan in India??

2007-05-06T08:13:00.000-07:00

Ik ben na een fantastische reis weer veilig in mijn Mumbai stekkie.. Weer eventjes wennen, vooral die kleffe en verstikkende hitte waar ik mij weer in bevind. Nepal was wat dat betreft een verademing, 30 graden is toch stukken beter dan deze vochtige 40 +, het was daar zowaar lekker om in t zonnetje te zitten!

Toch moesten we bij binnenkomst in het land eventjes slikken, in India waren we al zeer gewend om de opdringerige rickshaw en taxichauffeurs van ons af te slaan, maar de aankomst op het vliegveld van Kathmandu werden we echt volledig belaagd als nooit tevoren. Eenmaal in de taxi kreeg ik nog bijna ruzie met de "tout" die ons vluchtig een "officieel papiertje" liet zien om ons op slinxe wijze toch een hostel binnen te lokken en zo een fixe commissie binnen te slepen. Nee nee, geen commissie, nee ik breng jullie naar jullie eigen hostel etc, maar ondertussen dan wel in het Nepalees snel een belletje maken. Ik had dat dus door en zei dat ik hem niet vertrouwde. Ziedend werd hij, en hoeveel ik dan wel niet verdiende??? Ehh, nou NIETS op dit moment meneer. Enniewee, lang verhaal, maar hij stapte boos de taxi uit.

In Varanasi hadden we de taxi en vervolgens ook de vliegrit gedeeld met Anna en Alex, twee britten op wereldreis. Zij gingen meteen doorvliegen naar Pokhara, ook onze volgende bestemming, maar ons plan was de volgende dag 8 uur bus... Ik had niets tegen Annemieke durven zeggen gezien het feit dat we ook al op mijn aandringen naar Kathmandu vlogen ipv 24 uur bussen, maar na die eerste indrukken Kathmandu zaten we in die taxi, keken we elkaar aan en bedachten we dat het toch wel heel heel relaxed en een dag winst zou zijn als we ook meteen door zouden vliegen, maar hoe laat was de laatste vlucht? Toeval wilde dat we net tegen over een travelagent in de file stonden, dus ben dr uit gerend en geluk wilde de laatste vlucht nog niet vertrokken was, we hadden we nog precies 45 minuten om terug te taxieen, een ticket te kopen, in te checken en de vlucht te halen. Talk about last minute! Maar zo gezegd zo gedaan.... Alex en Anna moesten hard lachen toen ze ons toch de vertrekhal binnen zagen stappen.

In Pokhara kwamen we aan in de gietende regen, maar na dat gave vluchtje met zulke mooie uitzichten over de rijstvelden, bergen en valleien, kon dat niet deren. Zeker worth die 80 dollar!!

De Islamitische parel versus heilige Hindu rituelen

2007-04-22T05:08:00.000-07:00

Zoveel indrukken de afgelopen paar dagen dat ik moeilijk weet waar te beginnen... De hitte heeft ons nu wel in zijn greep, uitermate sloom bewegen wij ons voort, maar gelukkig hebben we een "german bakery" ontdekt hier, dus we spenderen de heetste middaguren knabbelend aan ECHT bruin brood, heeeeeeeeerlijk!

Vanaf Jaipur vertrokken na een slapeloze nacht zeer zeer vroeg in de morgen met de trein naar Agra.

Doodop en lichtelijk chagrijnig van de verkrampte bilspieren, was het moeilijk om vriendelijk geduld op te brengen voor de hordes rickshaw hasselers die natuurlijk meteen weer op ons afstormde. Maar bij de eerste glimps van de Taj Mahal verscheen de glimlach weer op onze lippen.
Ons geluk wilde dat die dag de enige dag in t jaar was dat de entree gratis was, dus na een ontbijtje met Taj-view op t dakterras, begaven we ons meteen maar richting touristen.
Wij hadden de Lonely Planet goed gelezen en zo konden we de zonsondergang in alle rust aan het water vanaf de andere kant van het bekijken. Mooi!

Nu zijn we een aantal dagen in Varanasi, de stad aan de heilige Ganges rivier waar duizenden, nee miljoenen Indiers heen komen om zich te goed te doen aan het heilige water. Bizarre en soms heftige beelden. Vele mensen komen hier hun oude dagen slijten om hier te sterven zodat ze hier gecremeerd kunnen worden in de hoop verlost te worden van de eeuwige reincarnatie cirkel.
Het was indrukwekkend om de in gouden doeken gewikkelde lijken en de uitstekende voeten op te brandstapel te zien samen met alle andere rituelen, maar het had pas echt impact toen ik vanochtend tijdens ons boottochtje een opgeblazen babylijkje pal naast ons zag dobberen.. (kinderen onder 12, holy man, zwangere vrouwen, lepra patienten en dieren worden niet gecremeerd, maar met een steen midden in de Ganges geloosd).

Maar de Indiers doet het niets, want die staan vrolijk 2 meter naast die burning Ghats zichzelf of hun kleren te wassen en zelfs hun tanden te poetsen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de tienduizende rioleringen die in dit stukje (inmiddels septisch geworden) rivier worden geloost. Bizar. Wij Westerlingen zouden volgens mij spontaan dood vallen na een druppel van dit water..

Het is wel waanzinnig om te zien. De afgelopen 2 ochtenden stonden we vroeg op voor een sunrise boottripje langs alle Gahts (trappen langs het water). Al dat leven, al die kleuren, al die rituelen.. Je kan er uren naar blijven kijken.

Tulbanden en paleizen in Jaipur

2007-04-17T08:42:00.000-07:00

Geweldig hoe elk stukje in India weer zo anders prachtig is! We genieten met volle teugen. We hebben er net een paar dagen Jaipur, the pink city in Rajastan op zitten, vol mooie paleizen en forten, fietsrickshaws, kamelen en olifanten. De belachelijke 43 graden celcius die het hier overdag is, maakt dat we ons ietwat sloom voortbewegen, maar dat drukt de pret zeker niet. Voor degenen die mij beter kennen: het is zo heet, en vooral zo droog heet, dat ik de 8 uur treinen vrolijk volhield zonder te plassen! That is een personal record! Terwijl we beiden toch liters en liters (en liters..) water naar binnen werken, je zweet verdampt gewoon direct.

fijn in de trein....

Het reizen samen is erg gezellig en we doen alles tot nu toe lekker relaxed! Morgen vroeg op voor de trein naar Agra, dan eindelijk die Taj bewonderen! Ik ben benieuwd...

Uitzicht uit de vele raampjes van de Hawa Mahal

nachtelijk bezoek in mijn bedje.... Een RAT!

2007-04-11T08:07:00.000-07:00

Ik kan best veel tolereren, muggen, mieren, spinnen, torren, kakkerlakken... Allemaal tot daaraan toe. Maar toen ik vannacht plots wakker werd door een aantal venijnig stekende, scherpe pijnen in mijn schouder, alsof iets mij beet, en ik het volgende moment een rat over mij heen en mijn bed uit zag rennen, moest ik toch echt een gil geven! Een rat knabbelend aan mijn schouder is me toch echt teveel. Wie weet wat voor ellendige ziektes ik had kunnen oplopen als ik hem in mijn slaap nog verder in t nauw had gedreven en hij had doorgebeten, misschien was die die rabies inenting toch geen overbodige luxe..
Het spreekt denk ik voor zich dat ik daarna niet meer bepaald lekker heb geslapen. Hij maakte ons nogmaals wakker door in de zakjes te ritselen en toen Stacie mij in haar slaap aanraakte sprong ik zowat een gat in mijn klamboe.... vol adrenaline!
India......

step by step....

2007-04-11T07:37:00.000-07:00

We zijn net weer terug van een heerlijk (behoudens de nachtelijke verstoring..) tripje Nareshwadi. Heb weer intens genoten van de kinderen, had ze echt gemist. Ik werd zowat de auto uitgetrokken toen we aankwamen, Anna didi!
Het was mooi om te zien hoe de school nog verder was opgeknapt, ook de binnenkant is opnieuw geschilderd. En de schommels en wipwap zijn voortdurend in zwang.

Ook ons health-project begint nu vastere vormen aan te nemen. Steeds komen we een stapje verder. Er is een social worker aangenomen die op het terrein zal verblijven en zo de boel beter in de gaten kan houden, zoals bijvoorbeeld de beoogde verbetering van het eten. Aandacht voor de sociale en psychische kant is ook zeker geen overbodige luxe, dus ben blij!

Stacie en ik stonden bij ons vertrek ook eventjes samen te jubelen, want onze medical room werd gebruikt! De nieuw aangenomen "arjuvedic doctor" was de kinderen aan het examineren en onze health records aan het invullen, jippie! Moest hem wel nog even snel het rekensommetje van de BMI (body mass index) bijbrengen en ben op zich niet zo fan van de homeopathische genezing (hij houdt er soms wat rare theorieen op na), maar hun nadruk op preventie kan zeker geen kwaad en hij leek verder wel te weten waar hij mee bezig was. Bovendien, nog belangrijker: hij leek hart voor de zaak te hebben! Het is zeker beter dan die vieze eigengeiler en altijd antibiotica voorschrijvende dr Mali.

De nieuwe volunteers, ALO-studenten Nynke en Klaas, zijn hier om een zomerkamp te leiden, want het schooljaar is na deze week afgelopen. We willen de kinderen voor een extra maand op het schoolterrein houden, omdat ze anders weer aan het werk worden gezet voor hun ouders. De eerste maand blijven er zo'n 90 kinderen achter, de tweede maand alleen de compleet familieloze wezen (+- 30). Half juni begint de school weer.

De kinderen werden verzameld in de hal om hun mening te vragen

Ze hebben druk geinventariseerd bij de leraren en kinderen wat goede sporten en andere activiteiten zijn om de dagen mee te vullen. Ik ga na mijn reis hier ook aan meehelpen... Eindelijk weer eens schilderen en creatief zijn hoop ik!

Dan als afsluiting nog wat foto's van het vissersdorpje waar we gister langs kwamen, zulke schattige kindjes! Wat is die digitale camera toch een feest, zoveel geschater dat het zien van die foto's elke keer weer oplevert!

back in India

2007-04-08T10:39:00.000-07:00

Daar zit ik dan weer, in de bloedhitte. De afgelopen 2 weken is het kwik flink gestegen (vandaag zo'n vrolijke 37 graden). De vochtigheidsgraad daarmee ook, dus je zweet je te pletter (zoals Louis zou zeggen "klotsende oksels")

Het was wel heel eventjes weer wennen moet ik eerlijk bekennen. Na die weken met Klaasje en de familie-bonding thuis (met bijbehorende emoties) en zonder de avontuur-adrenaline voelde het toch een heel klein momentje heel alleen op dat vliegveld 's avonds laat zonder iemand die je na die lange slopende vlucht kwam ophalen..

De geplande meetings vrijdag gingen surprise surprise ook niet door, dus beetje gekke dagen achter de rug. Wilde zo graag weer aan de slag! Ik heb vooral zoveel zin en ongeduld om weer naar Nareshwadi te gaan en die lieve vrolijke gezichtjes zien! Moet nog even wachten, maar morgen gelukkig wel weer een meeting en dan dinsdag weer die kant op.

Ondertussen ben ik druk geweest met het plannen van mijn komende reis (vrijdag vlieg ik naar Delhi). Is toch geen geintje om dat soort zaakjes te regelen in India... Maar na vele uren en dagen internet surfen, telefoontjes, iedereen belagen met vragen, tripjes airport om tickets te reserveren, zijn de vluchten (Kathmandu!!) bijna in the pocket (nu de treinreizen nog..).

Het kostte weer de nodige frustraties (geduld!) en vele vele zweetparels. Het contrast na die dagen Nederland was weer zoooooo groot! Maar merkte wel dat ik eraan wen, ben op veel meer voorbereid en kan er veel beter tegen. Mijn verwachtingen zijn inmiddels gedaald naar niveau nul dus het kan vaak alleen maar meevallen, en ik kan er soms zelfs om lachen.... Als ik dan weer na uren internet-kastjes en muren eindelijk een telefoonnummer van een vliegtuigmaatschappij (die ook nog eens dat traject vloog) te pakken had, na 4 keer bellen eindelijk werd doorverbonden, na 3 keer mijn vraag uitleggen eindelijk begrip kreeg... en dan uiteindelijk als ik er bijna was "oh sorry madam, can't book your ticket right now, the system has gone down, try in 15 minutes" kreeg, was ik niet eens gefrustreerd, maar dacht ik alleen "tja, het ging ook al veel te soepel... ik ga wel naar het vliegveld"... Haha, en na een uurtje rickshaw in de hitte en vervuiling, was ik daar dan, maar dan moest ik weer op de andere terminal zijn voor de internationale vluchten.. ok, daar toen alles doorgegeven, andere datum, andere prijs, prima..., maar dan moest ik wel eventjes morgen mijn ticket in het hoofdkantoor downtown halen en betalen (uurtje reizen en ook weer minstens 2 uur in de rij vertelde Lee me net)...
Ach ja, no pain no gain, SUPER VEEL ZIN!

Vandaag dus weer tot zo'n uur of 3 daarmee bezig, maar daarna de nieuwe volunteers vermaakt. Ik heb nu 2 huisgenoten Klaas en Nynke uit het o zo mooie Grun. Wel gezellig! Zij gaan helpen met het zomerkamp regelen.
Ik vond dat ik wel een plonsje en chill middagje verdiend had na al dat regelwerk en daar hadden zij ook wel oor naar, dus toen zijn we op aanraden van Lee gewoon het Marriot hotel binnengesneakt... HA! Te relaxed.. Heb ze dus gelijk bekend gemaakt met het "mumbai-contrast"! Was beetje spannend natuurlijk, maar zagen er natuurlijk toerist genoeg uit, dus met een lieve zelfverzekerde glimlach liepen we zo naarbinnen en hebben we 2 uurtjes dik genoten.

Maar hoeveel ik ook kan genieten van dat zonnetje en zwemmen... Ik wil gewoon echt weer verder met die kinderen. Ik vond het in Nederland al moeilijk, maar nu weer hier zijn en niets kunnen doen is echt kwelling.
Morgen..........

terug en terug..

2007-03-31T04:57:00.000-07:00

Flink sniffend en snotterend zit ik achter mijn nederlandse PC-tje. Ondanks het stralende lente-zonnetje toch een beetje "temperatuur-shock"...

Het was een goede beslissing om terug te komen. Heb goed afscheid kunnen nemen en het was ondanks het verdriet een zeer mooie en warme en op sommige momenten zelfs vrolijke dag.

Maar het is ook heel gek om hier nu te zijn en ik ben ook echt weer klaar om terug te gaan.

Het is grappig om te merken hoe snel je aan dingen went en je aanpast. Het voelde opeens zo vreemd om in zo'n rustige treincoupe te zitten en alle tijd te hebben om in en uit te stappen.. om over de snelweg te rijden en niet constant getoeter te horen, water te drinken uit de kraan (weer zalm en tonijn te kunnen eten en groente ZONDER vette masala-shit.. haha), ondere een warme echte douchestraal te staan en niet te vergeten mijn heeeeeeeeeeeeeeeeeerlijke bedje! Ook merk je nu pas echt hoeveel energie al die drukte en chaos je kost.

Maar ondanks alle gemakken van hier, wil ik terug en verder met het werk! Heb zo sterk het gevoel hier nu niet te horen.. Wil aan de ene kant graag mensen zien, maar aan de andere kant wil ik nu helemaal nog niet vertellen hoe het allemaal "was", want het IS nog en het is nog zeker niet af!
Mijn hoofdje zit nog daar en ik mail dan ook druk over en weer met het India-front...
Hierbij dus toch gewoon India- plaatjes.. (omdat ik natuurlijk wel graag gebruik maak van het gemak van de snelle uploadtijd van t westen!)

GOA!

2007-03-31T04:14:00.000-07:00

Ons tripje Goa werd vanwege de familie-omstandigheden met een aantal dagen verkort, maar Klaasje en ik hebben toch een weekendje kunnen genieten van Palolem en Patnam beach... heeeeeeeeeeerlijk!!!

india zou india niet zijn zonder de holy cows, zelfs op t strand!

lekker zonnen...

zonsondergang...

eten met vrienden uit Mumbai die toevallig ook dit weekend in Goa waren.

slapen in style...

Ook healthwise is hard gewerkt!

2007-03-31T03:16:00.000-07:00

De tweede week begon voor ons met een healthdag die Stacie en ik hadden georganiseerd samen met teachter-students van de Somaiya-college. De kinderen kregen in hun klassen allerlei workshops over cleanliness, hygiene, etc. De studentes lieten de kinderen kleine kranten prullebakjes maken en de dag werd afgesloten met thema-gerelateerde verhaaltjes en toneelstukjes over handen wassen etc. De kinderen genoten van zo'n ander soort dagje met speciale aandacht.. Maar de snoeppapiertjes werden na afloop natuurlijk gewoon weer op de grond gegooid...

Ach ja... 1 dagje kan natuurlijk een levenslang proces niet in een keer veranderen. Herhaling herhaling... Een eerste stapje is weer gezet, en het geeft ons weer een kapstok om naar terug te verwijzen en t goede voorbeeld voor te geven.
Plus dat ik erg voor de samenwerking met de Somaiya studentes ben, iets waar beide partijen van kunnen profiteren! Helaas speelt geld hier zeer zeker wel parten, een bus huren om de dames naar Nareshwadi te vervoeren is geen geintje, maar daar kunnen we met alle inkomende donaties mooi een potje voor maken!

Verzamelen in de klassen

De prullebakjes..

In de assembly-hall

Healthposters

Ook onze medical room hebben we een lik verf gegeven:

Verder had een van de kinderen weer secundaire infecties tgv scabies, we hebben toen als tussenoplossing alle kinderen van zijn kamer hun matrassen naar buiten laten dragen om de felle zon de beestjes te laten doden. Een fantastisch gezicht om al die kinderen hun matrassen te zien uitkloppen. Echt behandelen heeft nu geen zin, de school is bijna afgelopen en veel kinderen gaan half april tot juni/juli naar huis voor de "zomervakantie". Dan zullen ze dus ongetwijfeld weer lekker geinfecteerd terugkomen.., maar in het begin van het nieuwe schooljaar is er zeker weer werk aan de winkel..

Verder zijn de kinderen druk bezig met oefenen voor marathon rennen. Een nieuwe weldoener heeft een project waarbij hij arme kinderen werft om er marathonrenners van te maken. De tribal kinderen zijn natuurlijk uitstekende kandidaten met hun lichaam gebouwd op hardship en veel uithoudingsvermogen. Het idee zelf voelt een beetje dubbel, leuk hoor, maar naar mijn idee zijn er eerst zoveel andere dingen te verbeteren, dus Stacie en ik irriteren ons een beetje aan het overdreven enthousiasme van onze "bazen" en de manier waarop deze man op handen en voeten wordt gedragen en de hemel in geprezen wordt. Maar aan de andere kant plakt aan dit project mogelijk ook een grote voedingsverbetering vast en ach.. een beetje lichaamsbeweging, extra aandacht en iets van een doel en motivatie kan zeker geen kwaad!

Ik heb nu dus regelmatig een groepje kids achter mij aanrennen als ik 's ochtends wat rondjes ga hardlopen, gezellig!

verzamelen op t veld

en ik ren dus af en toe vrolijk mee..

klussen... before and after

2007-03-31T01:39:00.000-07:00

Hierbij de pics van de "extreme Nareshwadi makeover"...
Ze hebben zo hard geklust in de hitte.. En vooral de helpende dames waren ware werkpaarden.

De "hulptroepen"...

Alles op t hoofd...

Project eetzaal/ keuken

Before: zwart door de voortdurende rook beslagen..

After..

De buitenkant

before....

after.. ook met handenwasplek en afvoer en als laatste verassing zelfs met wipwap en schommel!

De kinderen zijn erg blij met hun nieuwe mogelijkheden tot vertier,

En van de handenwasplek wordt gretig gebruik gemaakt!

The end of the day...

Klaas en Dominic na een dagje klussen

Maar altijd nog energie over aan t eind van de dag voor een potje cricket of volleybal met de kids.

regelmatig werd onze gehele nachtrust verstoord door een tribal wedding... blijkbaar weddingseason.. Wel leuk toen we er voor eentje werden uitgenodigd!

de kleintjes sliepen er gewoon doorheen..

Verder hebben de jongens geholpen om de wc's een hele grote schoonmaak beurt te geven. De nieuwe wc's worden momenteel gebouwd.. jawel! :) Maar t blijft natuurlijk India, dus het zal nog wel eventjes duren voordat ze gebruikt zullen kunnen worden, ik ben zeer benieuwd hoe ver ze zullen zijn als ik terug ben.

Ook bij de wasplek achter het hostel hebben ze een betonnen vloer en tegels laten leggen zodat het straks met monsoon niet zo'n enorme modderboel wordt.

Kortom: er is keihard geklust die twee weken!

ga ze nu al missen!!

2007-03-22T05:37:00.000-07:00

Een hele snelle post met droevig nieuws, maar ook veel gelukkige vibes.
Droevig omdat onze opa is overleden gister. Hij was al een tijdje ziek, maar het ging opeens heel snel. Het was wel heel fijn dat Klaasje bij mij was, we vliegen nu samen terug om bij de crematie te kunnen zijn (Klaas blijft dan gewoon en ik vlieg een week later weer terug).
Aangezien we dus wat gehaast zijn, hoop ik de blog volgende week te kunnen bijwerken. Er is namelijk heel veel te vertellen en vooral laten zien! De jongens hebben keihard geklust en zoveel moois aan de school gegeven.
Ik heb het ook heerlijk gevonden die 2 weken met de kids. Hierbij een stukje foto-reeks van gister. Ik weet dat ik over 2 weken weer terug ben, maar vond het nu al moeilijk die kleintjes achter te laten. "nooo, no Mumbai! ...Nareshwadi!" riepen ze allemaal. Ga ze gewoon missen!

Klussen in Nareshwadi, de eerste week

2007-03-15T09:35:00.000-07:00

Eventjes een dagje terug in Mumbai voor vergaderingen en dus tijd voor een klein verslagje van afgelopen week. We hebben het fantastisch in Nareshwadi! Ik wist natuurlijk wel toen ik aan Klaasje voorstelde ook een stukje mee te helpen dat hij dat zo leuk zou doen, maar blijft zo heerlijk om te zien hoe vrolijk hij met die kids speelt, socialiseert met iedereen die hier rondloopt en vooral lekker aan t klussen is! Ben een zeer trotse zus!

De jongens schieten aardig op. Ze zijn bezig met de keuken flink te verbeteren. Er werd nog altijd gekookt op houtvuur, waardoor de keuken en ook de eetzaal voortdurend blauw stond en zwartverkoold is (ben blij dat ik niet in de longen van de kids en kokers kan kijken..). Er komt nu gas, betere ventilatie en een nieuw dak. En ze helpen Stacie en mij ook een handje door een handen/voeten wasplek direct voor de ingang te maken zodat de kinderen "er niet omheen kunnen" schoon naarbinnen te gaan.

Er zijn nog 5 technische studenten van de Somaiya college in Mumbai (waar mijn mumbai-stekkie zich bevind) om hen te helpen en ook nog wat lokaal ingehuurde werkmannetjes/vrouwen, en de kinderen worden ook betrokken. Het is natuurlijk een ideale manier om meer samenhang te krijgen. Zo stonden ze op een gegeven moment allemaal in een lange ketting stenen door te geven, zeer efficiënt en een mooi gezicht!

's Avonds spelen we veel met de kids. Ze zijn dan helemaal door t dolle heen. Het blijft zo'n geweldig gevoel geven die gezichtjes te zien oplichten. Wat een lol hadden we: dansen, “lummel” spelen met een hoed, Klaas die ze met gemak de lucht in tilt, armpje drukken… Een jongetje was jarig zei die en toen zette ik “happy birthday” in: je had zijn gezichtje moeten zien, totaal overrompeld toen iedereen meezong en klapte. Dat zijn toch van die hele kleine dingetjes die wij vanzelfsprekend vinden, maar waar hier geen aandacht aan besteed wordt.

De zussen van dr Somaiya (de oprichter) zijn ook een kijkje komen nemen. Heb ze natuurlijk de wc’s goed geshowd en ook de slechte gang van zaken omtrent het eten. Ze waren zeer geschokt en vol medeleven.

Het is alleen zo pijnlijk om te weten dat het niets wezenlijks verandert, woorden in overvloed, maar weinig daden. Vaak uit pure machteloosheid: het is wat sommige zaken betreft namelijk niet altijd het geld wat het meeste ontbreekt. De schoen wringt vooral bij het gebrek aan betrouwbare, betrokken mankracht, coördinatie, structuur.. Iemand die een oog in het zeil houdt en consequent na gaat of er gebeurt wat gebeuren moet. Zo sturen ze bv meer dan genoeg eten vanuit Mumbai voor die kinderen, maar we weten dat de kookvrouwen elke dag een klein beetje eten in hun sarees mee naar huis smokkelen… wat is hieraan te doen? We kunnen de mensen niet ontslaan, want er zijn gewoon geen anderen! Weinig mensen willen hier 24/7 in een rural area zitten.. ZO FRUSTREREND!

Ook hoor ik nu af en toe verhalen over mishandeling van de kinderen door een houseparent en leraren, en nog meer narigheid. Zou zo graag de taal en dus de kinderen spreken! Vandaag ook weer een jongetje die moest huilen, hij heeft beide ouders verloren aan AIDS, maar krijgt hiervoor zo weinig steun. Mijn handen jeuken om hem daar iets mee te helpen, maar de communicatiebarriere maakt je zo machteloos.

Maar goed, step by step by step... ieder steentje is er eentje! Dit klussen en deze delegatie brengt zeker een nieuwe impuls, ook het er 2 weken full pull zijn helpt. En vertrouw er maar op dat uiteindelijk de aanhouder wint: het geld voor de bouw van de WC's en wasplaatsten is inmiddels vrij gegeven... (!!)

Als Stacie en ik de jongens zo zien klussen en opschieten, benijden we hen soms wel een beetje.
Wij zijn zoveel meer afhankelijk van anderen. Hebben bv 3 dagen gedaan om de juiste schoenmaten te krijgen voor de kinderen en nog hebben we ze niet allemaal. Vooral veel wachten, vele kastjes, en ook veel muren, taalbarrieres.. enfin…

wachten, wachten, wachten....

schoentjes uitdelen per klas

Het zorgt wel voor veel mooie tripjes in de omgeving naar onze doelen toe en daar geniet ik dan ook intens van. De dorre boerenveldjes die tijdens de monsoon fel groen schijnen te worden, de bergen en al die typische dingen langs en op de weg. Het gebeurt hier met grote regelmaat, maar hoe vaak moet je in Nederland nou voor een koe op de snelweg stoppen??

wagen volgeladen...

Saree's die liggen te drogen tussen de koeien in t veld.

Op de kleurrijke markt in het lokale dorpje

Ik ben nu naast "Anna didi" ook steeds vaker "doctor Anna" en moet steeds vaker wondjes inspecteren (in wisselende gradaties van ernst..)...

Hier een jongetje met een ooginfectie (klein detail: zie hoe ze toch geborgenheid bij elkaar vinden en hoe zoet ze naast elkaar slapen....).

Dan ter afsluiting nog een paar foto's van 't ochtend ritueel:

Ik word meestal wakker van de jongetjes voor ons raam die zich nu nog alleen kunnen wassen in de ochtendkou (nu fris, in de winter echt koud!.. dus dan wassen ze zich meestal niet..)

En als mijn enkel het toe laat (....) sta ik dan vaak op om een sereen rondje in de omliggende farmlands. te lopen of rennen.. Heerlijk!

Als ik terug kom zijn de meisjes druk bezig met rijst sorteren voor de keukeningang.

live peep show

2007-03-08T02:30:00.000-08:00

In zo'n dichtbevolkte drukke stad als Mumbai is privacy misschien ook wel een woord waarvan men niet verwacht kan worden het te kennen, maar het blijft echt bizar hoe ongegeneerd je hier aangestaard kan worden...

Omdat de geplande meetings surprise surprise weer eens op het allerlaatste moment niet doorgingen, heb ik vandaag een dagje "thuis". Na een aantal uur binnen in mijn ongezellig donkere holletje, wilde ik er eventjes uit. Dus ging ik wat info lezen op een bankje hierbuiten op de campus.
Liep ik vorig India-tripje nog in korte rokjes blij de tourist uit te hangen, nu weet ik beter, hebben mijn onderbenen nog geen straaltje zon gezien en gaat mijn bovenlichaam constant in een vormloze kurta gehuld (foto). Maar zelfs dat mag niet baten!

Ik zat op het mini "gras" veldje voor de deur... Er was al veel gegiechel om mij heen geweest, meisjes die een pen aan mij vroegen om m vervolgens aan een van hun maten te geven zodat hij hem terug kon geven... Een jongen die semi stoer (zeer verlegen) naar mij toe liep "which country you come from?" Allemaal nog wel prima te doen, maar op een gegeven moment zat er serieus een groep jongens/mannen op nog geen 2 meter afstand allen richting mij opgesteld als een soort publiek mij lang en breed aan te gapen. T groepje werd steeds groter en toen ik ze weer wat naar de verte hoorde roepen en zag gebaren en er wéér 3 extra jongens aankwamen werd t me toch iets te gortig: ben geen live peep show!!
Dus toch maar weer naar mijn hostel retreat.... nog wel wat wasjes te doen joohoo.. Ongelooflijk dat ze daar geen gene bij voelen.

Enniewee, vanaf morgenavond heb ik een man aan mijn zijde (niet dat dat iets uitmaakt hier), want dan komt Klaasje me al verblijden! Een heel gek onwerkelijk idee straks mijn broertje ook hier te hebben, maar echt super om iemand een stukje van mijn huidige leventje te kunnen laten zien. Zoveel valt gewoonweg niet te beschrijven en ondanks de vele frustraties voelt het zo ontzettend blij en goed dat ik dit doe!

Liep gister "down town" na weer een erg amusant treinritje (als je "safe" staat is het echt zeer vermakelijk al die druk kakelende dames elkaar te zien duwen en trekken om de trein in en uit te komen, iets wat je moet meemaken om te begrijpen, sardientjes in een blik zijn hier NIETS bij vergeleken). Ik merkte dat het waar was wat ik van zoveel mensen had gehoord/gelezen: Bombay grows on you! Het is eventjes wennen, maar nu geniet ik intens van alle drukte, al dat leven om mij heen!

Vanaf zaterdag zullen we 2 weken in Nareshwadi vertoeven met 5 Nederlandse "construction guys" die geld hebben ingezameld om de boel te komen renoveren (en waar Klaas dus deel van uitmaakt). Dit betekent vrees ik ook 2 weken radiostilte wat het internet betreft. (Wel redelijk sms/belbaar!) Direct daarna staat er een klein weekje Goa met broerlief op t programma! joepie!

Dan rest mij nog een laatste noot voor de fantastische reacties die ik ontvang van mensen die ook een (st)ee(n)tje willen bijdragen (super!!), ik ben druk bezig met uitzoeken welke rekening daar het best voor gebruikt kan worden en ook een lijstje voor jullie om te zien waar "precies" (..het blijft india..) allemaal nog geld voor nodig is, ik hoop zaterdagochtend nog snel even de tijd te hebben hierover iets op de mail te zetten!

markt kruiden en spijzen...

Happy Holi!

2007-03-05T07:53:00.000-08:00

Met nog een beetje paars achter de oren ben ik weer terug van een tripje Nareshwadi waar we heen gingen om Holi met de kinderen te vieren. Holi is een lentefeest waarbij iedereen elkaar “happy holi” wenst door een kleur op diens gezicht (lees: overal waar het maar kan) te smeren. Overal worden felgekleurde poeders verkocht die dan gemengd worden met water en op elkaar gesmeerd of in grote hoeveelheden gegooid worden.

Ik had na vele waarschuwingen de oudste kleren aan en mijn haren voorzien van een heel potje coconut oil om niet nog maanden met fel roze, paarse, groene, of blauwe highlights rond te lopen. Dat bleek geen overbodige luxe... (zie onder)

Het was fantastisch om dit in Nareshwadi te vieren. De meeste kinderen waren naar hun tribal home, maar de overblijvers (met name de kinderen van de medewerkers en wezen uit Mumbai) waren blij verrast met onze komst en hadden de dag van hun leven.

Stacie en ik vertrokken in alle vroegte en kochten snel nog wat kleurtjes voor de kinderen.

Onderweg zagen we overal gekleurde mensen, best bizar om door een blauwe pompbediende en een roze tolwachter geholpen te worden….

Het was een hele klus om die kleurtjes een beetje eerlijk uit te delen. Het is zo duidelijk dat deze kinderen zo weinig structuur gewend zijn.

Maar we hadden de grootste lol. Alle huisjes werden afgegaan op zoek naar leraren, farmers, en andere medewerkers om iedereen van een mooi kleurtje te voorzien. Behalve de kleurtjes smeren is het ook een groot gekleurd watergevecht. Flesjes water werden met de poeder gekleurd en iedereen was drijfnat.

Vanochtend heb ik ook de eerste “patientjes” gezien. Eerst kwam een meisje naar mij toe met een flink gespannen en ontstoken blaar op haar teen. Die moest duidelijk verlicht en gedesinfecteerd worden. We brachten haar dus naar het bijbehorende ziekenhuisje met zijn “flashy dokter” in zijn veel te strakke shirtje met lage hals zodat zijn borsthaar goed te zien is. Die zit doodleuk een krantje te lezen, kijkt welgeteld één seconde naar de teen met een zaklamp, drukt op zijn belletje (met zijn veel te goude horloge om zijn pols) en roept wat tegen het mannetje die hierop verschijnt. Deze neemt het meisje mee om t werk te doen. Als ik aangeef mee te willen gaan (en niet daar wil blijven zitten om naar zijn geflirt en stoerdoenerij te luisteren), wordt er snel een ander mannetje geroepen... En er wordt natuurlijk meteen een receptje antibiotica voorgeschreven.

Bij toeval zagen we later dat een jongetje wel heel erg hinkelde..(niemand heeft goed overzicht over de kinderen, en ze komen ook zelf zelden hulp vragen): totaal ontstoken en opgezwollen knie, pus droop eruit. Dus weer naar de dokter, en weer t zelfde verhaal. Zaklamp, belletje, pillen uitschrijven (niet eventjes kijken of de knie kan buigen, of vragen hoe dit wondje in de eerste plek is verschenen.. of uitleg geven). Hier waren de antibiotica zeker wel op zijn plaats, maar zelfs een jongetje met waterpokken kreeg antibiotica voorgeschreven om secundaire infecties te voorkomen.

Een totaal andere wereld….. Je bent pas dokter als je pillen voorschrijft. En ook niet dat deze kindjes iets van steun en compassie krijgen als er een mes in hun teen wordt gestoken.
Vandaar dat de kindjes ook niet om hulp vragen, hulp is niet leuk!
Wederom de vraag.. wie ZORGT voor en GEEFT er om deze kindjes? Ze worden minderwaardig behandeld, want ze zijn uit de laagste klasse..

Het is ook bizar wat er nu gebeurd nu de construction workers bijna komen. Opeens wordt het hele guesthouse opgeruimd (iets waar al maanden om gevraagd wordt) en om de gekte echt compleet te maken worden er nog even hals over kop “westerse toiletten” gebouwd, daar is dan wel geld voor??? Ik heb meteen opgebeld dat dat toch ECHT niet nodig was, laat ze liever met de wc’s voor de kinderen beginnen!!!!!!!! “are you sure they can squat”?

Maar goed… ik probeer het positieve dan maar te zien, ik ben het totaal niet eens met de beweegreden, maar er gebeurt tenminste wel wat…want ook in de medical room wordt nu weer geklust.

Om toch vrolijk af te sluiten voordat ik mijn bedje in stap, super nieuws voor mij: net een vlucht naar Delhi geboekt half april, want dan komt Annemieke 3 weken deze kant op om een stukje van het noorden van India met mij te verkennen! Joepie!! :)

Op veler verzoek ook een plaatje van mij dit keer ;) Die in "kurta" zal nog wel volgen...

geduld is een schone zaak..

2007-03-01T08:55:00.000-08:00

En toen kostte het me weer eens 4 dagen en toen nog eens 4 uur om die kkkkkkkkk compu aan t werk te krijgen... Kon mijn blog aldoor niet in, achteraf vanwege een of andere bug op deze compu, vandaar dat er dus ook weer meerdere stukjes op dezelfde datum staan. Uiteindelijk naar zo'n campusmannetje, die me dan de laptop laat halen, maar kom ik daar weer terug na 15 min (en 6 etages op en neer lopen omdat de lift weer es stuk is), is er niemand. Nee, nu zijn ze bezig: maar waarom mij dan nu mijn laptop laten halen? Enfin... 4 uur en 3 heen en weer tripjes later, doet ie t nu, weliswaar zeer langzaam, maar hij doet t!
Eindeloos geduld en doorzettingsvermogen... zeer vereist in india!

We zijn net weer 1,5 dag in Nareshwadi geweest. Vind het er heerlijk. Kindjes vlogen ons weer om de hals "stacie, stacie" en "anna-didi" (didi is oudere zus, soort koosnaampje). Had op een gegeven moment 10 meiden om mij heen die kibbelden over het haarklipjes in mijn haar mogen doen (ze zijn erg verguld met die lange blonde haren, "acha acha" (mooi/goed)...). Het is wel lastig en vooral jammer dat je niet echt met ze kan communiceren. Dan blijf je toch al snel steken in het gekke bekken trekken, imiteren, en het spelletje van vingers tellen (leren ze weer een beetje engels..). En de foto's... altijd weer een feest. Al was het moeilijk het principe "om de beurt" bij te brengen. Het is duidelijk dat "wie het hardst schreeuwt" hen in het verleden meer heeft opgeleverd..

Ze waren al een beetje pre-holi aan het spelen. Heerlijk om te zien dat gestoei met het water. Zondag is het holi, kort gezegd een heilig feest waarin iedereen elkaar bekleurt en daarna een groot watergevecht houdt. Stacie en ik gaan zondag waarschijnlijk die kant op om het met de kids te vieren. Het is heerlijk om te merken dat ze zo blij met ons zijn, maar aan de andere kant ook heel schrijnend. Wij zijn blijkbaar een van de weiningen die hen wat positieve aandacht en liefde geven... Als we echt wat constructiefs zouden willen doen, zouden we eigenlijk het hoofd daar moeten ontslaan en er iemand neerzetten die echt om die kindjes GEEFT. Er is een "houseparent" die wel echt duidelijk hart heeft voor de kids, wel aan het eind van de dag een volleybal spel met de jongens doet, en ook rond loopt met een warme glimlach. Maar 1 persoon op 450 kids is natuurlijk bij lange na niet voldoende. Ze worden maar al te vaak aan hun lot overgelaten en brengen ze het grootste deel van de dag zonder begeleiding of leuke activiteiten door....

Ik heb vanochtend ook de architect voor de toiletten mogen ontmoeten... ik durf er nog niets over te zeggen, denken of zelfs hopen (in deze luttele 11 dagen al zeer goed geleerd nooit teveel van de "ja ja ja" van indiers te verwachten), maar ziet er naar uit dat dat dan toch gaat gebeuren! Ik blijf erop hameren dat ik hier anders voor niets ben etc, dat punt lijkt aan te komen... Maar er blijft zeker geld nodig voor de maintenance/cleaning (lijkt mij een net zo belangrijk punt) en ook nog veel medische zaken, er zitten enorme gaten in het budget, dus donaties en ludieke acties blijven zeer welkom!!!!

Anyway, heb na die laatste frustrerende uren van de dag geen puf meer, maar wilde jullie deze pics niet onthouden, het is daar zo MOOI! Volgende keer het Holi-verslag denk ik!

snipperdagje

2007-03-01T05:41:00.000-08:00

Vandaag een beetje een snipperdagje vanwege een last minute logistieke wijziging: Nareshwadi een dagje uitgesteld Vanochtend naar het Somaiya hospital/medical school gegaan voor een rondleiding. De lokale NGO waar ik voor werk, SAHAS, is onderdeel van Somaiya, opgericht door een lokale zeer rijke weldoener om de armere kansen op verder onderwijs te geven. Het ziekenhuis is ook voor de arme mensen. Een enorm vervallen en slecht onderhouden gebouw aan de rand van de snelweg. Het weggetje er naar toe was onverhard vol hobbels en gaten, ongetwijfeld geen pretje als je verwond/ziek in de ambulance ligt..
Het was een indrukwekkende beleving die moeilijk in woorden te beschrijven valt. Wat doet dat je weer realiseren hoe goed wij het in de westerse wereld voor elkaar hebben (en dan nog valt er blijkbaar genoeg te zeuren…)

Hierna gingen Stacie en ik eventjes town in. Momenteel ben ik dan ook aan het genieten van mijn nieuwe aanwinst: kleine speakers plus amplifier. Wat kan een beetje muziek een mens toch opfleuren.

Verder te cool geluncht: “thali”. Je gaat zitten, er wordt een grote metalen plaat met kleine metalen bakjes voor je neus gezet, en die worden eindeloos bijgevuld met allerlei lekkere hapjes wat je dan met een “chapatti” en rijst kan eten. Grappig hoe ook het cultuurverschil in privacy weer duidelijk geïllustreerd werd. De “manager” bleef voor onze tafel staan ons aan te gapen hoe wij onze bakjes leeg smikkelden. Met goede bedoelingen, want elke keer als er een leeg dreigde te raken, werd en hard met de vingers geklikt om een jongen met refill te laten komen. Bizarre baan….

Toen ik aan te eind van de middag na een lange Mumbai dag thuis kwam renden de kindjes van mijn buurt mij alweer vrolijk tegemoet. Ook de volwassenen wilden graag met hun snoet op mijn camera. Er werd overal “anna” “anna” geroepen, vele glimlachen, leuk! Het voelde bijna een beetje thuiskomen. Zo’n geweldig gevoel dat die kleine aandacht die je geeft zo veel vrolijkheid te weeg brengt en zo gretig ontvangen wordt.

De treintrip was overigens ook een ervaring op zich. Het was beginnend spitsuur.. Hoeveel vrouwen krijg je in een treincompartiment? Wat een geduw, getrek en geelleboog. En rijdend echt net een kippehok waar ik instond al die kakelende vrouwtjes. Stond gelukkig aan de zijkant, dus kon me redelijk staande houden tussen het in en uitstappen, en nog belangrijker, ik wist aan welke kant ik me vanaf het begin moest opstellen om er überhaupt uit te kunnen op mijn eigen station. Ook dat valt eigenlijk niet te beschrijven en moet je gewoon meemaken. Niet normaal.

volle treinen... en wonen naast de rails

Een stad vol contrasten

2007-03-01T04:14:00.000-08:00

Mumbai, een stad vol contrasten. Zoals bij alle “clichés”: Oh zo waar!
Het ene moment waan je je in de hitte door de stoffige, drukke, lawaaiige straten vol toeterende taxi’s en rickshaws, bomvol straat-winkeltjes, bedelaars en geiten; snuif je vele geuren, zie je vele kleuren; het volgende moment sta je in de koelte en ruimte van een chique geiairconditioned hotel. Na een liftje bovenste verdieping begaf ik me opeens op een hip lounge dakterras en keek ik uit over de baai. Helaas gold dat contrast ook voor de portemonnee, voor een glaasje bocht betaalde je minimaal 10 euro. Maar het was daardoor zeker niet minder genieten van de ondergaande zon en dan het oplichten van al die lichtjes rond de baai.

Ben dit weekend na een zaterdagochtend vergadering op sleeptouw genomen door expat Charles, via via via… Zo belandde ik zondag zowaar in de elitaire beachclub waar je 4 sponsors nodig hebt om lid te worden met een “franse” en een “britse” zijde.. Vele expat vrouwen met hun kroost aan t zoutwater zwembad. Jeugdherinneringen Syrie en Maleisie weer zeer helder op t netvlies aanwezig...

Maar hoewel het zalig was mezelf eventjes zo te verwennen, daarvoor ben ik hier natuurlijk niet en wat dat betreft vind ik het wonen waar ik nu woon toch ook zeker zijn charme hebben. Heb gisteravond een goede lading zeep en schrobspul gekocht in een pikdonkere supermarket (powercut), en vanochtend flink geboend. Voelt een stuk beter.

Vandaag nam ik de trein terug van town en toen ik mijn buurtje inliep, voelde ik weer zo die kick

van het hier zijn. Arme kindjes die me om de oren vlogen, ik schudde al hard nee, maar het ging hun ditmaal niet om eten of geld, ze wilden op de foto! Wat een schaterlach en plezier op hun gezichtjes toen ze de digitale beelden zagen.

Morgen weer naar Nareshwadi, veel zin om de plannen concreter te gaan maken!

Het is ook super om het enthousiasme van thuis te lezen. Er zijn zelfs plannen voor een “gouden wc-bril voetbal toernooi” ter sponsoring, geweldig!
Ik hoop op zeker op steun van thuis te kunnen rekenen straks, maar wil daarvoor eerst meer concrete gegevens verzamelen, hoop dat dat snel lukt, maar alles gaat hier natuurlijk de “Indian way”.

mijn verblijf van buiten, ik zit op de zesde etage, en ook de plek waarvan ik jullie op de hoogte probeer te houden.

Bombay belly...

2007-02-23T06:52:00.000-08:00

Ja hoor, vannacht al geveild door de "bombay belly"...
My god hoeveel vocht kan een mens van beide kanten tegelijk verliezen. Sorry, zal jullie de details besparen, maar het was geen feest, dat kan ik jullie wel vertellen.
Gelukkig was mijn lichaam de boosdoener snel kwijt en na 2 uur afzien en een handje norrit kon ik toen toch weer een beetje slapen.

En dan heb ik gister alleen maar "thuis" vertoefd en niets buiten de deur gegeten. Maar het is hier dan ook niet bepaald schoon. Ik doe al 3 dagen om de "cleaner" (jochie van 18) uit te leggen dat schoonmaken niet gewoon met een bezempje het stof omhoog stoffen is (zodat het daarna een lekker laagje op mijn compu etc vormt). Beetje water en zeep af en toe? Voel me een prinsesje, terwijl het toch alleen maar een beetje basis hygiene is wat ik vraag. Wil het ook prima zelf doen, maar dat mag dan weer niet. Te vermoeiend. Dan vraag ik bv schone lakens, omdat ik naar de kamer van de aussies verhuisde, maar dan doet hij doodleuk een schoon bovenlaken op t bed, zodat het er redelijk schoon uitziet van buiten, maar stap ik dan mijn bedje in, vind ik een legio zwarte haren en zelfs nog de snotdoekjes van die mevrouw op t onderlaken en onder mijn kussen....

Enniewee, gelukkig was ik vanochtend dus wel weer enigszins slapjes bij de levende en kon ik mee "down town" voor vergaderingen. Vandaag zelfs het gevoel dat het enigszins effectief was. Ik zat er dan ook met mijn neus bovenop. Mijn in Nederland soms hinderlijke "gehaaidheid" komt hier zeer goed van pas! haha..

Het begint ook steeds meer voor me te leven. Als t niet al te veel tegenzit, wordt het zo'n ontzettend gaaf project en kunnen we zoveel voor die arme kindjes betekenen. Feels good!!

Nareshwadi

2007-02-22T05:34:00.000-08:00

studentje van Nareshwadi

Zo… In mijn nieuw aangeschafte “Kurta” (traditionele conservatieve kleding, lees: soepjurk) weer "thuis". Ben er steeds meer over uit dat ik mijn uiterste best moet gaan doen wat anders te vinden. Vandaag weer in “Bandra” geluncht, daar is het fijn. Daar wonen eigenlijk alle buitenlanders, ook wel duidelijk waarom! Lekker aan de boulevard en veel minder drukte. Om daar te komen moet ik eerst een eind naar beneden in de stad en dan van oost naar west (dwars door de grootste sloppenwijk) wat geen pretje is. Kost een dik half uur met de rikshaw in alle vervuiling, en op drukke tijden wel 2 uur. Kreeg nog eventjes hoop toen ik een programma op mijn compu kreeg voor internet, maar dat bleek thuis gekomen helaas een dode mus. Begint frustrerend te worden.. zou zo graag even contact hebben met thuis!
Net mijn was gedaan, ook geen pretje toen het water na het inzepen ermee ophield…

Maar dit is momentele frustratie. Een paar uur geleden voelde ik mij intens sereen en gelukkig.
Nareshwadi was geweldig. Hoewel ik ook daar in het begin wat frustratie en moed in de schoenen voelde. Had weer nacht niet kunnen slapen. Om half 3 ‘s nachts nog maar met mama aan de telefoon gehangen...
Maar vannacht een heerlijke nachtrust gehad, en vooral vanochtend een heerlijk eindje lopen in de farmlands die het weeshuis omringen. Wat knapte ik daar van op.

Nareshwadi zonsondergang

Het weeshuis is ontzettend vervallen. Het ergst is wat dat betreft het sanitair. Vreselijk slechte kwaliteit, onbeschrijflijk vies of geheel niet aanwezig. Dan heeft hygiëne maatregelen en ontwormen toch weinig zin naar mijn idee. Dweilen met de kraan open!! Hoe leer je kinderen handen te wassen als ze amper mogelijkheden daartoe hebben?

Zo ook de nutritie. De bijbehorende farmlands telen fruit, groente en hebben ook koeien voor melk. Helaas krijgen de kinderen daar niks van, het wordt verkocht in de stad.

De koeien van de farms, direct hierachter de huisjes van de werkers, daarachter het weeshuis.

We begonnen met een bezoekje aan het dichtstbijzijnde ziekenhuisje, als het je zo mag noemen. 1 dokter, en ook 1 patiënt op de 40 aanwezige bedden. Wel ook wat patiënten voor een dagbezoekje. Bijna geen faciliteiten.

Toen een rondleiding van de school/weeshuis. Een aantal zalen met een stel matrassen in de hoek en koffertjes aan de rand. De kinderen kwamen halverwege uit school en vonden onze aanwezigheid een feest. Wilden allemaal o zo graag op de foto.

Had ’s avonds ook een hele kluwe om mij heen hangen. Wel heel dierbaar. Ze vroegen ook allemaal naar een vorige vrijwilligster (ja jij Alexa!) die daar een tijdje was geweest, dan zie je hoeveel impact je kan maken.. Vooral veel meisjes die met mijn haar wilde spelen en in mijn wangen knepen, me omhelsden en vochten om mijn hand vast te houden. Ze wilden engels met mij lezen. Het viel op dat ze best moeilijke tekst te lezen kregen, dit konden ze wel opdreunen en op zich soms ook wel lezen, maar volgens mij geen flauw benul van wat het betekende…. Lekker effectief dus dat leren. Geloof dat ook maar 10 tot 30 procent van hen uiteindelijk slaagt voor de examens.

vooraanzicht van het weeshuis, slaapzalen en eetzaal

De klaslokalen

Er zitten 2 groepen kinderen op de school. De grootste groep komt van de Warli tribe in de buurt. Ouders nemen hun kinderen anders mee naar het werk, waar ze net zo hard mee moeten werken. Nu krijgen de kinderen een kans op educatie. In de vakanties gaan ze vaak naar huis, maar dan worden ze ook wel weer meteen aan de slag gezet.
Er is een overgrote meerderheid jongens op het schooltje. Meisjes moeten vaak thuis blijven voor de kinderen en ook zijn er veel tienerzwangerschappen.
Dan is er ook nog een stuk of 50 kinderen die door de overheid daar is geplaatst, zogenoemde ”government destitute children”, beneden de armoede grens, daaronder vallen ook 20 kinderen met ouders die overleden zijn/ lijden aan HIV/AIDS. Zij hebben aparte faciliteiten, omdat de overheid niet wil dat hun subsidie (zo’n 750 rupee (15 e) subsidie in de maand) bij de andere kinderen terecht komt. Een apart gebouwtje met wel (simpele) bedden en wel redelijk sanitair.. het KAN dus wel.

Een ontzettend frustrerend gegeven… hiermee worden de vooroordelen en de achterstelling van de tribal kinderen natuurlijk alleen maar vergroot.

Stacie en ik hebben wat inventarisatie gedaan. De medical room is bezig gerenoveerd te worden, maar dat gaat in een inmens slakkentempo. Als je er niet met je neus bovenop staat, doen ze het niet (of fout). Nabij is ook een public healthcentre, wederom door de overheid, daar is wel ontworming etc. Maar ook hier hebben dan deze kinderen weer geen recht op. Snappen doe ik het niet precies.

Maar goed, voordat ik in algehele frustratie beland voordat ik überhaupt begonnen ben…

Er was ook ontzettend veel moois zoals ik al beschreef. En het was werkelijk heerlijk om uit die vieze drukke lawaaiige stinkstad te zijn, welke ook ongetwijfeld zijn charme heeft, maar ben erg blij dat ik hier af en toe mag zitten! Stacie en ik gaan komende week goed inventariseren. Als die construction-workers er zijn zullen we er 2 weken aaneengesloten zitten. Hopelijk krijgen we dan wat gedaan. Hoewel ik het haat om geld te leuren, wil ik toch proberen het funding te gaan regelen voor behoefte nummer 1: het sanitair. Dat MOET gewoon veranderen, anders heeft de rest ook weinig zin. Ook daar wil ik dus een inventarisatie van maken. Dat moet best te bekostigen zijn met wat hulp van thuis?

Heb Stacie nu ook wat beter leren kennen, leuk! Ben zo blij dat ik het niet alleen hoef te doen! Vanochtend zijn we met de rikshaw naar Danahu gegaan alwaar we de trein terug naar Mumbai hebben gepakt. Wat een geweldig ritje! Deze ochtend was zo niet te beschrijven mooi en gaaf. Rijdend tussen die velden, de boeren, de tribal dorpjes. En toen dat Danahu stadje in waar we nog even op bezoek gingen bij iemand die Stacie kende om te kijken of die nog iemand weet die nurse kan worden (ook een groot probleem die te krijgen). We werden natuurlijk meteen binnengehaald en moesten van alles eten en kregen van alles in de handen gedrukt. Uiterst lief, uiterst lastig te weigeren. Hij wilde ons nog meenemen naar een tempel. Daar vielen we met onze neus in de boter bij een heus traditionele trouwerij. Geweldig om te zien. Al die kleuren, muziek, decoraties en al die kleine tradities. De bruid moest bv de ruimte binnenlopen op handpalmen (van mannen) gevuld met bloemen.

Toen de treinrit. Ook fantastisch. We zaten in een overvolle ladies only coupee, maar ik heb me uitstekend vermaakt in de deuropening kijkend naar alles wat buiten voorbei kwam: uitgestrekte landschappen, vissers, dorpjes, en toen de sloppen in de stad. De reisvibes weer vollop aanwezig!

Ladies only

Goed, met deze fijne herinneringen ga ik mijn bedje in. Hoop zo dat we ook wat nuttigs kunnen doen daar. Ik ga morgen eens flink brainstormen en hopelijk ook info op t net zoeken.

eerste indrukken

2007-02-22T05:14:00.000-08:00

Eerste uitzicht vanochtend vanuit Lee haar appartementje liggend in het betere deel van de stad, maar zoals alles in Mumbai, grenzend aan de sloppenwijken..

Wat een dag… ben kapot. De hele middag vergaderingen bij Sahas over mijn taken en ook de plannen voor het construction team. Mijn eerste glimpsje indische vergader-chaos… ze weten toch al maanden dat die lui komen, maar er ligt nog steeds geen duidelijk plan en het plan wordt telkens veranderd. Niet het idee dat daar echt constructief over nagedacht wordt. Lange vergaderingen zonder echt duidelijke conclusies, maar daar was ik al op voorbereid natuurlijk. Grappig te merken dat het ook ECHT zo is… (en grappig om te merken dat je dan toch probeert wat duidelijkheid te kunnen scheppen, dus was bijna die vergadering aan het leiden… maar na een paar uur merk je ook dat je zelf ook al begint op te geven).

Zit nu op mijn “eigen” stekje. Vannacht en morgen deel ik dat nog met een ouder Australisch echtpaar dat hier ook voor Sahas is. Wordt straks misschien wel een beetje eenzaam… Het doet me ontzettend denken aan de residential wing in Adelaide. Het zit boven op het studentencomplex-hostel van het Somaya college, onderdeel van Sahas. Het woord schoon is in India niet bekend, zover was ik al. Maar helaas zit het ook totaal aan de andere kant van de stad van o.a. Lee en Stacie en in een stadsdeel waar men niet bekend is met de tourist om t maar zo uit te drukken. Net gegeten, op de weg terug in de taxi werden we belaagd door bedelaars. Ook een olifant midden op de snelweg, bizar beeld.
Niet voor te stellen dat ik 3 dagen geleden nog aan de champagne en sushi zat...
Ben heel moe van alle indrukken. Morgenochtend ga ik vroeg met Stacie naar Nareshwadi om ook daar een idee van de krijgen. Ben ontzettend benieuwd hoe het daar is. Aussie Rob waarschuwde me dat de “facilities” daar een stuk minder zijn dan hier, maar vond de kinderen daar geweldig. En daar gaat t om!
Ik was een beetje wazig vandaag van de jet-lag (en chronisch slaaptekort), maar Stacie en Lee lijken me hele leuke mensen, fijn!

Mumbai!

2007-02-22T05:07:00.000-08:00

Daar zit ik dan.. Mumbai! Op mijn logeerbedje (plankje..) bij Lee (van atma mumbai) voor de nacht terwijl de fan mijn lichaam aangenaam koel blaast. Heb net mijn koude “bucket-shower” achter de rug.
Gek!
De laatste dagen voor vertrek waren zo hectisch, was zo moe, te wazig om echt besef te hebben van wat ik ging doen. Maar toen ik vanochtend op schiphol zat te wachten op het boarden, terwijl in mijn oren een heel fijn muziekje speelde, keerde de rust weer een beetje terug in mijn hoofd. Daarmee ontstond ook langzaam het besef (mede door alle incheckende Indiërs om mij heen), en daarmee ook de zin!
Kreeg nog eventjes groot deja-vu gevoel toen mijn tas maar niet verscheen, stonden nog maar met zijn 10en te wachten ofzo, maar geduld is een schone zaak “typical India”. Ik heb het vermoeden dat ik die zin nog wel vaak ga horen de komende tijd…
Grappig hoe ik in het verleden me meestal van alles al voorstelde of wilde weten of regelen voor zo’n reis. Nu laat ik het als een deken over mij heen komen en blijft het rustige gevoel “ik zie het allemaal wel, alles waar ik me op instel verandert toch” (nog?) overheersen. Gelukkig maar, want de komende week ziet er al weer heel anders uit dan me verteld was.
Het kriebelt in mijn buik van de anticipatie. Ik heb er gewoon ontzettend veel zin in. De verhalen over de “pain” of Nareshwadi die Stacie de healthworker met mij wil delen, doen me alleen maar denken: dit wordt zo’n gave ervaring!

Ben benieuwd hoe morgen alles er in het licht en de bijbehorende drukte uit ziet!